اينجانب پس از تاملات فراوان و درطي يك اقدام مثبت تصميم گرفتم وبلاگمو راه اندازي مجدد كنم تا شايد بعضي ها دلشون بسوزه بيان اينجا و از نگاشته هاي بنده اندكي كيف كنند.(لازم به ذكر است كه در اين راه تنها مشوقم هم خودم بودم!  )

  لازم به توضيحه كه من الان خيليييييي خوشحال مي باشم! به 3 دليل:

  يك اين كه به يه نفر قول دادم قيد 5-6 ماه (از نظر اون 3-4 ماه!) رو بزنم و بشم مثل قبل. يعني از همون 6 ماه قبل ادامه بديم.انگار از وسط يه فيلم يه تيكه رو cut كني و بعدش shift delet ! البته به همين سادگي ها هم نيست... نه زندگي ما فيلم بوده نه اينكه ميشه اينقدر راحت مخ خودتو بزني كه : Hey, continue!

  ولي من اميدوارم درست بشه...

  دو اينكه شديدا اعتماد به نفس پيدا كردم در حوزه ي رانندگي!  اگه تو تست پنچ شنبه قبول شم كه ديگه عاليييه. دعا كنيد لطفا!

  سه اينكه دارم جبران مي كنم... جبران تموم روزايي كه حرص اين جامعه رو خوردم...حرص درك و شعور مردم كشورمو... روزايي كه براي تك تك اون همسن و سالاي خودم كه از احساسات پاكشون سوءاستفاده شد دل سوزوندم... وقتي بخاطر جاه طلبي هاي يه عده اوناريختن تو خيابونا (واصلا خودشونم نفهميدن چي ميخوان) و تباه شدن...

  روزايي كه فكر كردم اگه نخندم و حرف نزنم و ننويسم همه چيز درست ميشه... ديدم كه نشد! بد تر هم شد. بهم ثابت شد حتي اگه كوچكترين اهميتي براي كسي نداشته باشي بازم بايد زندگي كني. بخندي و بنويسي. به خاطر خودت... و به خاطر خدا...